تطبیق کارکرد زمان روایی در دو داستان کوتاه اثر الطیب صالح و مصطفی مستور بر مبنای آرای ژنت

بحث في مجلة لسان مبين - جامعة قزوين


نحوه به کارگیری عنصر زمان در برخی از داستانهای مدرن، داستان را به فرآیندی دیریاب برای دریافت کننده تبدیل می کند. امروزه نظم حاکم در داستانهای سنتی، جای خود را به آشفتگی در داستان های مدرن می دهد؛ چراکه برخی داستان پردازان با وارد ساختن خاطرات، رویاها و کابوس های انسان در جوامع مدرن به عنوان تکنیکی جدید، باعث می شوند که مرزهای زمان، دچار فروپاشی شود و بالطبع، سرعت سیر داستان و تکرار برخی رویدادها نیز دستخوش تغییر شود. ژرار ژنت، برای تسهیل در این زمینه، سه جنبه مهم دلالت مقوله زمان؛ یعنی ترتیب، سرعت و تکرار را در قالب نظریه مشهور «نظم، تداوم و بسامد» مطرح کرده است که از آن به عنوان جامع ترین نظریه در باب تحلیل عنصر زمان در روایت یاد می شود. جستار حاضر، نحوه استفاده از این عنصر را در داستان های کوتاه «« نخله علی الجدول» نوشته الطیب صالح؛ رماننویس نامدار سودانی و «عشق پیاده رو» اثر مصطفی مستور نویسندة ایرانی بر مبنای آرای ژنت، مطالعه می کند. دو داستان پرداز، در به کارگیری بازیهای زمانی در پردازش داستان کوتاه، همسو هستند. نتایج تحقیق، نشان می دهد که ترتیب رویدادها در دو داستان از سوی دو نویسنده، دچار آشفتگی شده تا با آشفتگی روحی انسان در جوامع مدرن، همخوانی داشته باشد. از میان تکنیک های کاهش و افزایش سرعت روایت، دو نویسنده، بیشتر از درنگ توصیفی استفاده کرده، باعث شکاف های طولانی و تعلیق در داستان ها شده اند و با تکنیک روایت چندباره یا مکرر به برجستگی رخدادهای مهم پرداخته اند.

الباحثون: علی اکبر احمدی چناری؛ مجتبی بهروزی؛ پریسا احمدی
نوعية البحث: بحث في مجلة لسان مبين - جامعة قزوين
الرمز الأصلي: 90 الدراسات الأدبية
الرموز الفرعية: 96-الأدب المقارن 96ت- الموازنة 97-الأدب القصصي 97ت002-الرواية
الرابط

error: هذا الموضوع مسدود