تأملی در آراء ایلیا ابوماضی دربارۀ خاستگاه شعر

بحث في مجلة لسان مبين - جامعة قزوين


مساله خاستگاه شعر یکی از مهم ترین پرسشهای بنیادین در فلسفه ادبیات است. این مقوله از این منظر حائز اهمیت است که اصولا شناخت ماهیت و آبشخور شعر می تواند در شناخت شعر خوب و موثر بسیار مهم باشد. در دوره معاصر شاعران و منتقدان در این باره دیدگاه هایی مطرح کرده اند. علاوه بر آنان نظریه های جدید روانشناسی هم بر این مساله تاثیر گذاشته است. نویسندگان در این مقاله برآنند تا این موضوع را در دیوان ایلیا ابوماضی بررسی کنند. بررسی این موضوع با توجه به دیدگاه های ارائه شده جدید و نیز با در نظر داشتن سنت ادبی گذشته و معانی دو واژه صنعت و الهام صورت خواهد گرفت. این مساله در دیدگاههای ایلیا مهم است که نگاه وی به خاستگاه شعر چگونه بوده؟ بدین منظور با استفاده از روش توصیفی- تحلیلی به تبیین دیدگاههای ابوماضی در باب الهام و صنعت پرداخته ایم. از نتایج تحقیق برمی آید که شعر کامل و پخته ترکیبی از الهام و صنعت است و نمی توان یکی را بدون دیگری در نظر گرفت. همچنین بررسی اشعارش نشان می دهد که خاستگاه شعر، ضمیر ناخودآگاه انسان است، ولی کمال شعر در گرو ویرایش و تنقیح آن است.

الباحثون: نعیم رحمانی؛ غلامعباس رضایی هفتادری؛ یاسین اسمعیلی
نوعية البحث: بحث في مجلة لسان مبين - جامعة قزوين
الرمز الأصلي: 90 الدراسات الأدبية
الرموز الفرعية: 91-النقد الأدبي 91ت002- النقد البلاغي
الرابط

error: هذا الموضوع مسدود