بررسی تطبیقی اندیشۀ خوشباشی در شعر خیام و الشاب الظریف

بحث في مجلة لسان مبين - جامعة قزوين


دلخوش­شدن به دنیای مادی و لذت­های زودگذر آن، بسیاری از مردم را فارغ از طبقۀ فکری­شان، معطوف خویش کرده است و می­کند. در هر دوره­ای هرگاه انسان­ها از حل راز و رمز هستی و زندگی خویش ناتوان گردند، با تمرکز به وجود این­جهانی و نفی حقایق روحانی و ماورایی، به فلسفۀ خوشباشی روی می­آورند. در حوزۀ ادبیات اسلامی، حکیم عمر خیام نیشابوری نامی آشنا در این عرصه است. دم­غنیمت­شمری و خوشباشی خیامی یک طرز فکر رایج در عصر هرج و مرج فکری و فرهنگیِ قوم عرب؛ یعنی دورۀ مملوکی است که از لحاظ دورة تاریخی با زمانة خیام فاصلۀ چندانی ندارد. الشاب الظریف از شاعران وجودگرای این روزگار است که با پیروی از فلسفۀ خیام، سلوک ناهنجاری را در طول زندگی کوتاهش در پیش گرفت. جستار پیش رو تلاش کرده است، جلوه­های این گرایش فکری را به شیوۀ تطبیقی در بستر شعر این شاعر واکاوی کند تا همسویی­های او با فلسفۀ خیام را نشان دهد. رهیافت نهایی آن است که علی­رغم دلمشغولی دو شاعر به خوشی­های زودگذر، وجودگرایی آن­ها الحادی نیست و به غفران الهی امیدوارند

الباحثون: علی اکبر احمدی چناری؛ علی اصغر حبیبی؛ فرزانه گروهی
نوعية البحث: بحث في مجلة لسان مبين - جامعة قزوين
الرمز الأصلي: 90 الدراسات الأدبية
الرموز الفرعية: 91-النقد الأدبي 96-الأدب المقارن 96ت- الموازنة
الرابط

error: هذا الموضوع مسدود