أبوبکر محمد بن داود الإصفهانی، شاعر الحبّ العفیف

بحث في مجلة لسان مبين - جامعة قزوين http://lem.journals.ikiu.ac.ir/


ابوبکر محمد بن داود ظاهری اصفهانی (297-255 هـ.ق /910-869 م)، در عصر عباسی دوم می زیست. او از دانشمندان و فقهای عصر خود به شمار می آید، چراکه دارای جایگاهی رفیع در ادبیات، زبان شناسی، شناخت مذاهب، قضاوت و در استنباط احکام سرآمد بود. در این عصر، غزل عفیف(پاک) در کنار غزل اباحی(فاسد) فزونی یافت و با ظهور برخی از شاعران این عصر، همچون ابوبکر اصفهانی، روحی تازه یافت. مقاله حاضر به بررسی مهمترین اشعار او که نمایان کننده انعطاف روشن در جریانات شعر عربی است و تبیین های بنیادهای سبک شعری خاص را بنیان نهاده، می پردازد بطوری که علاوه بر حفظ اسلوب های شعری برجامانده (از گذشتگان)، تحت تاثیر تمدن جدید عرب قرار گرفته است و بر این اساس نویسندگان عقاید و اسلوب متمایز شعری او را در این مقاله واکاوی نموده اند.

الباحثون: فائزه پسندی؛ نصرالله شاملی؛ علی بنائیان اصفهانی
نوعية البحث: بحث في مجلة لسان مبين - جامعة قزوين http://lem.journals.ikiu.ac.ir/
الرمز الأصلي: 50ـ تاريخ الأدب العربي
الرموز الفرعية: 53ـ الأدب في العصر العباسي 53ج ـ الشعر في العصر العباسي الثاني
الرابط

error: Content is protected !!